
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w przypadku lekkiego stopnia niepełnosprawności czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin w tygodniu.
Co istotne, czas pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo (art. 15 ust. 2 w/w ustawy).
Warto zwrócić uwagę na liczbę godzin pracy w ciągu tygodnia (35 lub 40). Brak tu słowa „przeciętnie” (w przeciwieństwie do uregulowań Kodeksu pracy), co niesie ze sobą bardzo istotne skutki prawne. W praktyce oznacza to bowiem, że osoba ze stopniem niepełnosprawności nie może mieć zaplanowanej pracy np. przez 6 dni (po 7 lub 8 godzin) w jednym tygodniu, a następnie przez 4 dni (po 7 lub 8 godzin) w innym tygodniu. Coś, co jest dopuszczalne w przypadku osób bez orzeczenia, byłoby niezgodne z przepisami w odniesieniu do pracowników zaliczonych do jednego ze stopni niepełnosprawności. Należy o tym pamiętać przy tworzeniu grafików pracy na dany miesiąc, aby uniknąć wykroczenia z tytułu naruszenia przepisów o czasie pracy.
Tak. Na mocy art. 15 ust. 3 w/w ustawy osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych. Wymaga podkreślenia, że nie ma tu znaczenia stopień niepełnosprawności. Omawiana regulacja znajduje bowiem zastosowanie zarówno w przypadku lekkiego, umiarkowanego, jak i znacznego stopnia niepełnosprawności.
Przepisy art. 16 ust. 1 w/w ustawy przewidują dwie sytuacje, w których dopuszczalna byłaby praca w godzinach nadliczbowych, porze nocnej lub powyżej 7 lub 8 godzin na dobę.
Pierwszy przypadek to osoby zatrudnione przy pilnowaniu, które z punktu widzenia regulacji dotyczących czasu pracy są traktowane jak pracownicy bez orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Druga możliwość dotyczy złożenia przez pracownika zaliczonego do jednego ze stopni niepełnosprawności wniosku o skierowanie na dodatkowe badania lekarskie. Jeżeli lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na to zgodę, wówczas pomimo posiadania orzeczenia o niepełnosprawności taka osoba może pracować powyżej 7 lub 8 godzin na dobę, w godzinach nadliczbowych lub w porze nocnej. Co istotne, koszt takich badań ponosi pracodawca (art. 16 ust. 2 w/w ustawy).
To zależy od treści orzeczenia. To lekarz na podstawie wywiadu oraz przeprowadzonych badań podejmuje decyzję o tym czy (a jeżeli tak, to w jakim zakresie) ograniczenia wskazane w art. 15 w/w ustawy nie będą dotyczyć danej osoby legitymującej się orzeczeniem o niepełnosprawności. Każdorazowo lekarz bierze pod uwagę zarówno rodzaj schorzenia, jak i stanowisko pracy, na jakim jest zatrudniona dana osoba. Może się więc okazać, że w jednym przypadku zgoda będzie dotyczyć pracy na takich samych zasadach, jak pozostali pracownicy. W innym przypadku jednak możliwe jest wyrażenie przez lekarza jedynie częściowej zgody odnośnie czasu pracy zainteresowanej osoby (np. dopuszczalna jest praca w godzinach nadliczbowych, ale nie w porze nocnej). Pracodawca ma więc obowiązek bardzo dokładnie sprawdzić zakres zgody lekarskiej dotyczącej czasu pracy osoby ze stopniem niepełnosprawności.
Nie. Przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie przewidują takiego wymogu. Dla celów dowodowych warto byłoby jednak zadbać o to, aby taki wniosek pracownika był dostępny w formie niebudzącej żadnych wątpliwości, np. w wersji papierowej lub w korespondencji elektronicznej (e-mail).
Nie. Złożenie wniosku w tej sprawie należy do wyłącznej i swobodnej decyzji pracownika. Wszelkie działania ze strony pracodawcy mające na celu zmuszenie pracownika do wykonania takich dodatkowych badań lekarskich byłyby niezgodne z prawem. Należy zaznaczyć, że wyciąganie jakichkolwiek konsekwencji służbowych wobec pracownika miałoby charakter szykany i mogłoby zostać uznane za przejaw dyskryminacji ze względu na stan zdrowia. Pracownik nie może być gorzej traktowany z uwagi na fakt korzystania ze swoich uprawnień pracowniczych, które zostały wskazane w treści ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Tak. W myśl art. 17 w/w ustawy osoba niepełnosprawna ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy na gimnastykę usprawniającą lub wypoczynek. Czas takiej przerwy wynosi 15 minut i jest wliczany do czasu pracy. Należy zaznaczyć, że omawiana przerwa przysługuje niezależnie od 15-minutowej przerwy, opisanej w art. 134 Kodeksu pracy.
Przykładowo, pracowniczka z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności jest zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy i wykonuje swoje obowiązki przez 7 godzin dziennie. Taka osoba może korzystać z dwóch 15-minutowych przerw, wliczanych do czasu pracy:
W sumie taka osoba przepracuje w trakcie swojej dniówki roboczej 6 godzin i 30 minut oraz skorzysta z 30 minut przerwy. Jako że obie przerwy są zaliczane do czasu pracy, a co za tym idzie, w pełni płatne, nie muszą być one oddzielnie uwzględnione w ewidencji czasu pracy.